آرتریت روماتوئید یک بیماری خودایمنی است که باعث درد و التهاب مفاصل و آسیب گسترده‌ در سیستم‌های بدن از جمله پوست، چشم‌ها، ریه‌ها، قلب و رگ‌های خونی می‌شود. روماتیسم مفصلی هنگامی که در یک بازو یا یک پا بروز می‌کند، بازو یا پای دیگر را نیز تحت تاثیر قرار می‌دهد.
به عبارت دیگر آسیب مفصلی ناشی از روماتیسم، معمولا در هر دو طرف بدن بروز پیدا می‌کند. فرق آرتریت روماتوئید با آرتروز نیز همین مورد است که این موضوع، تشخیص درست روماتیسم از آرتروز را برای پزشکان ممکن می‌کند.
در صورتی که روماتیسم مفصلی درمان نشود، به سرعت پیشرفت کرده و به مفصل آسیب می‌رساند. در پی این اتفاق، مفصل شکل و تراز خود را از دست داده و در نهایت از بین می‌رود. در فرایند بیماری روماتیسم، سیستم ایمنی بدن به وسیله آنتی‌بادی‌ها که سینوویال نام دارد، به لایه داخلی غشا مفصل‌ها حمله می‌کند.
این آنتی‌بادی‌ها، باعث فعال شدن تقسیم سلولی سلول‌های سینوویال می‌شوند. در پی این اتفاق مایع مفصلی افزایش یافته و ملتهب می‌شود. موادی شیمیایی که در این فرآیند آزاد می‌شوند، تا حدودی می‌تواننر به استخوان‌ها، غضروف، تاندون‌ها و رباط‌های مجاور آسیب برسانند.